¡Quén tivera moito tempo

para andar polos sindeiros:

marchar pola Ferrería

a Rogueira e Formigueiros!.

   Ollando árbores e frores:

os teixos e carnabudos,

os soutos cheos de misterio

con castiñeiros con nudos.

   Prados con moita herba verde,

onde foza o xabarín,

onde pacen rubias vacas

e lava o porco o fucín.

   Eiquí están as montañas

cubertas de vexetación,

os vales cheos de vida

i as augas ca sua canción!.

   Eiquí vive a xente en paz,

disfrutando da soidade,

desde o bico dunha pena,

o lobo na escuridade.

   Para coñecer Caurel

sólo tés unha maneira:

inmersionarse na terra

e leer a Novoneira.

   ¡Cómo goza a miña alma,

o Caurel é terra de ouro,

pro nativo é pro turista