Os tres pares de patas son funcionais, característica da Superfamilia Papilionoidea, e dúas veas anais na á posterior (Familia Pieridae), os vermes son verdes cunha liña marela lonxitudinal.

É unha especie de constitución forte, capaz de realizar grandes migracións, xa que os exemplares presentes nas illas Británicas e norte de Europa, son migrantes do sur. A cor básica das ás é o marelo, cunha serie de manchas negras. Hai femias que presentan unha coloración máis pálida (forma helicina Oberthur) e tamén brancuzada (f. helice, Huebner), está última representa aproximadamente un 10% da poboación -varía segundo as poboacións e é xeneticamente dominante.

A presencia de imagos é practicamente ininterrompida durante todo o ano, sendo as citas máis temperás e tardías o 3 de xaneiro e o 12 de santos, respectivamente, o que implica un solapamento do período de vóo, que se explica pola presencia de adultos invernantes que se ven os días soleados de inverno.

Segundo a bibliografía, en Galicia desenvólvense de 3 a 4 xeracións. A fenoloxía observada,segundo os datos que dispomos polo programa ESENGA, implica un solapamento destas, cun pico que vai dende san xoán ata agosto, con presencia moderada en maio e setembro non producíndose diapausa estival. Outra posibilidade que nós plantexamos é que existan menos xeracións e que a presencia nun amplo espacio temporal de imagos recén eclosionados corresponda a movementos migratorios localizados, mesturados cun diferencial no desenvolvemento a adultos en distintas zonas. Primeiro estaría o desenvolvemento de exemplares ó ritmo dado por un hábitat e condicións atmosféricas, ós individuos adultos presentes se engadirían os provintes doutras zonas, que se terían desenvolvido antes ou despois, segundo circunstancias microclimáticas, favorecendo o efecto de varias xeracións nun mesmo punto.

Os hábitats axeitados son os abertos, polo que é doada de ver polos camiños e prados, onde as eirugas  alimentanse de Trifolium pratense e T. repens.

A altitude non é limitante da distribución en Galicia; a nivel europeo considérase limitada ós 2.000 metros de altitude.

A distribución abarca Europa, excepto os países escandinavos, e chega ata Rusia e Oriente Medio, tamén se distribúe polo norte de África e illas mediterráneas. A maior parte desta distribución é debido a exemplares migrantes, xa que a cría é fundamentalmente a cunca mediterránea e a Península Ibérica, incluída a costa atlántica e cantábrica.

Xosé Lois Rei Muñiz

[PORTADA] [NOVAS] [ESENGA] [GALERÌAS] [ANUARIO]
[ENTOMOFAUNA] [LIGAZONS]