Gérard is voor mij . . .

Gérard is voor mij natuurlijk gekoppeld aan Ghislaine.

De man en vrouw die jààààààren lang niet met en niet zonder elkaar konden. Voor hun huwelijk bewerkte ik, op de tekst van Jacques Brel "mon grand amour" de tekst van Herman van Veen.

"'t ging uit en aan, 't ging uit en aan, en aan en uit, en uit en aan."

Ik heb heel veel bewondering voor hoe deze twee mensen uiteindelijk een relatie hebben weten op te bouwen en te onderhouden passend bij de mogelijkheden die zij daartoe hebben vanuit hun (ietwat ingewikkelde) persoonlijkheden.

Ze zijn nu een aantal keren per jaar een paar weken samen, in Eindhoven, Zuid Frankrijk of La Gomera. En verder op afstand voor elkaar stand by. Mooi om te zien.

Gérard was er in de tijd dat ik veel bij Ghislaine was dus soms bij, soms weer niet. Het kwam en ging als het getijde van eb en vloed, volgens mij in cycli van een jaar of twee.

Alleen jammer dat mijn zus er in die jaren nog zo onder leed. Maar of dat geknipperlicht de oorzaak was van al het verdriet of mede een gevolg... ik zou het niet weten.

Concrete herinnering. Een keer belde hij aan (het was net uit!), ze stonden meteen te vrijen in de hal en één minuut later lagen hij en Ghislaine in bed. Ach ja.... het was eind jaren zeventig begin jaren tachtig. Toen was dat niet ongewoon.

Verder als hij er was een aardige man, die erg veel aan het woord was. Hersenen die gewoon nooit stil staan.

Maartje (anderhalf jaar oud) kon op het huwelijk de naam Gérard niet onthouden en maakte er "Ome Raar" van. Dat is binnenons gezin de naam voor Gérard gebleven. We spreken het met affectie uit.

In tijden dat iedereen wordt gediagnostiseerd als adhd, pddnos, depressief etc, vinden we het heerlijk om in Ghislaine en Gérard mensen te zien die met hun over-enthousiaste en creatieve hersenen hun leven en hun liefde vorm hebben gegeven. Niet altijd even makkelijk voor hun omgeving (zeker hun kinderen), maar hartverwarmend en voor velen inspirerend.