De verkennersgroep Sint Joris had een
vergaderzaal op de zolder van de scholen op de Helbeek. Gérard was
mijn patrouille-leider toen ik als nieuweling me aansloot. Hij
leerde me op grondige manier de regels en de vaardigheden van het
spel. Vanaf 1952 raakten wij elkaar kwijt.
Tot mijn grootste
verbazing ontving ik in 2000 een brief van hem. Gérard had me
gevonden ergens op een website in Rome. Ik schreef toen: "Je komt
uit de grijze mist van het verleden weer in mijn leven".
Gérard bezocht me zelfs, omdat hij ook een andere jeugdvriend
André Vossen bezocht had in Wellington, Nieuw Zeeland. Zou ik hem
nog herkennen op de luchthaven? Plotseling stapte er uit de deur een
snelle figuur, met een grijze bos haar, die vluchtig de omgeving
opnam. Ik herkende hem onmiddellijk. Dagenlang gepraat en heel veel
zaken, ook over mezelf die ik volkomen vergeten was, wist Gérard
haarfijn te vertellen. Niet alleen onze avonturen als verkenners,
maar ook voorvallen uit onze tijd op de H. Hartschool, de
oorlogsjaren en zelfs zaken, waar mijn oudere broer Harrie mee
betrokken was op de Pope fabriek. Het waren kiekjes in het
verleden.
In Februari 2007 kon ik hem weer afhalen aan Melbourne
Airport, ofschoon ik pas drie weken eerder een ernstige operatie had
ondergaan. Gérard was op weg naar West Australia. Niet alleen het
verleden, maar ook panoramische achtergronden van het wereldgebeuren
werden ingekleurd en ingevuld met ongelofelijke details.
Gérard, mijn dank voor je vriendschap en die bezoeken. Ze waren
onvergetelijk. Ik zie je nog in de deur van de trein staan, oude
vriend
Wim Valckx