Bomen gieten hun loof van koper uit
over de troebele stilte van het kanaal;
een wereld van grillig kolkende steen kruipt
op de brug en geeft je een teken van zijn verhaal.

Half onderdrukt een zucht; er valt een traan,
een spel slechts van de lucht die oud geworden is
als beeld en brug, het water onderaan
en zelfs het hart in zijn beklemde duisternis.

Een engel duwt de wijzer van de klok
en rijgt, om de minuut, in zijn droefgeestigheid
de kralen tot een krans: die van zijn lot
halfweg lucht en duizendvoudige eenzaamheid.

De brakke wateradem is ver weg.
Heimwee hult in dichte nevel elk moment.
Brugge droomt: een spookschip is aangelegd
terwijl ze tastbare schepen niet eens meer kent.