De tuinen der duisternis die wijd openstaan
ontkennen met de vangst van maanvogeltjes
de slapeloze onbezonnenheid van alle verloren katten.

De klauwen leveren voordeel op, spiegels van het feest,
scherprechters van het lied. De haren rijzen te berge
als het mauwen weerklinkt van deze woeste monsters.

Als ze met hun addertong de stilte zitten te likken,
laten ze er het zweet van slijmerig speeksel op achter.

Maak mij maar af, laat het ogenblik van genot
maar vergeefs komen, wild water uit de bron,
dolk bestemd voor de spiegel. Vaag weet ik dat er
geen redding is voor mij, huivering van blinde nevel,
opengereten nacht.