Corpore composito J. C.
 

Je gestalte verzet zich tegen ons alsof jij het nog was,
          maar op een supreme manier heb je ermee opgehouden in
onze dromen te geloven. Hoe voelen wij, het hart naakt,
          wat deze bruuske, complete afstandelijkheid is
                    die men sterven noemt!

Je werd het niet moe te zijn zoals wij: verlegen om je mysterie
          lig je daar, uitgestrekt. Van zoveel overgeleverde
betekenissen van je, reeds onbeweeglijke gestalten zonder woord,
          ben je doorzichtig! Van zoveel eenheden
                    is hier de som.

Des te minder begrijpen we je. Het teken onzer dromen
          gehoorzamend, brengen wij je de wereld opnieuw
dichterbij, en zijn wijsheid die hij op je overdroeg
          – zodat het lijkt alsof je nog steeds van ons bent
                    in de zware polsslag van een gemeenschappelijk lot.