Wat krijgen wij van het leven, wat krijgen wij meer dan een
korte, half uitgedoofde vlam,
een onbeantwoorde, dode vraag
die in de leegte wegglijdt? Wij weten niets

over wat er zich aan de gevaarlijke grens
van de onzekerheid bevindt die ons kastijdt,
het aanhouden van de immense nevel,
grijs, onderstellend, oneindig licht.

Bij avondval ervaart het geloof
de tederheid van het hemels denkbeeld als machteloos,
als droom van welwillende hoop.

Mij pijnigt zoveel duisternis, zoveel tekort
ondanks de verspreiding van schoonheid
die de cosmische harmonie ons biedt.