CANTO A CAUREL
0s
nosos montes e ríos
son
enxebre natureza,
confortan
o noso espritu,
salvándonos
da doeza.
Recorrendo O Caurel,
bañandoo
con doce amor,
formando
fondo cerrizo,
discurre
o río Lor.
As
ladeiras das montañas
escriben
uve: Vitoria;
¡Qué
bonita e a nosa terra!
¡Qué
grande e rica, a sua estoria!
Houbo
pobos primitivos,
moitos
celtas e romans,
os
mouros e
santiaguistas…
¡Hoxe
somos caurelans!
Todo
e sano nesta terra,
todo
e bon neste Caurel:
a
paisaxe, as nosas
xentes,
a
castaña, a carne e
o mel.
Desde
sempre se cazaron
os
coellos e perdices;
¡Truitiñas
do Lor fixeron
os
estómagos felices!
Carne
muy tierna comemos
de
becerra natural;
un
estupendo xamón
curado
en medio de sal.
¡Quén
tivera moito tempo
para
andar polos sendeiros:
marchar
pola Ferrería
a
Rogueira e Formigueiros!.
Ollando
árbores e frores:
os
teixos e carnabudos,
os
soutos cheos de misterio
con
castiñeiros con nudos.
Prados
con moita herba verde,
onde
foza o xabarín,
onde
pacen rubias vacas
e
lava o porco o fucín.
Temos
as nosas montañas
cubertas
de vexetación,
os
vales cheos de vida
i
as augas ca sua canción !.
Eiquí
vive a xente en paz,
disfrutando
da soidade,
desde
o bico dunha pena,
o
lobo na escuridade.
Para
coñecer Caurel
sólo
tés unha maneira:
inmersionarse
na terra
e
leer a Novoneira.
¡Cómo
goza a miña alma,
o
Caurel é terra de ouro,
pro
nativo é pro turista
é
un verdadeiro tesouro!
Ricardo Locay Aira.
 |
 |
 |